Spiel fünfzehn

     Kolejne dni stawały się coraz gorsze. Nie miałam siły wstać, źle się czułam, wymiotowałam niemal non stop... Z początku myślałam, że czymś się zatrułam, ale gdy dołączyła się do tego spóźniająca się miesiączka... Musiałam o tym porozmawiać z Aną.
     Zakryłam usta jedną dłonią, drugą podając jej niewielki plastik, który wskazywał dwie czarne kreski. W oczach miałam łzy. To nie może być prawda.
     Siedziała na kanapie, przed którą stałam i wlepiała swój wzrok w test, doszukując się...sama nawet nie wiem czego. Liczyła, że co? Że będzie jakiś przeterminowany, czy co?
     - Co teraz planujesz z tym zrobić? - spytała się mnie cicho, chłodnym tonem. Nadal się na mnie nie patrzyła.
     Co mam zamiar z tym zrobić? Nie wiem, naprawdę nie wiem. Ale... Nie pozbędę się go, nie byłabym w stanie. W mojej głowie pojawiły się jego słowa "na swoje nie jestem gotowy". Rozmawialiśmy wtedy o dzieciach, którym pomagaliśmy.
     Mój światopogląd runął. Jeśli mu powiem...pomyśli, że zrobiłam to specjalnie, prawda? Że chciałam złapać kogoś znanego na dziecko i się ustawić. Na pewno, nawet jeśli na takiego nie wygląda. Co mam zrobić? Uciec? To też go zrani...
     - Będę ukrywać się tak długo, jak to możliwe.
     Jak dobrze, że teraz był na rozjazdach z drużyną. Najpierw obóz, potem jakiś mecz na wyjeździe. Nie widział mnie w możliwie najgorszym stanie. Stojącą na najgorszym życiowym zakręcie.
     Będę musiała go pewnego dnia zranić... Tak bardzo się bałam, że to on zrani mnie, a jak widać... Role się odwróciły.
     - Boję się, Ana.
     - Sama się w to wpakowałaś - podniosła się, zrównując się ze mną wzrostem. Chyba wyglądałam naprawdę okropnie, bo bez zawahania przytuliła mnie do siebie. - Pomogę Ci, możesz na mnie liczyć.
     - Będę musiała go zranić... Ana, kocham go, nie chcę mu tego robić.
     - Musicie porozmawiać, jest dorosły, zrozumie.
     - Mówił mi, że nie jest na to gotowy... - zesztywniała, słysząc to. - Nie chcę zostać z tym sama... A nie usunę, nie potrafiłabym.
     - Rosalie - powiedziała stanowczo, chwytając moją twarz. - Nigdy przenigdy nie będziesz sama, pomogę Ci, słyszysz?
     Potaknęłam, co srogo przypłaciłam. Znów mnie zemdliło. Wyrwałam się z jej uścisku i pognałam do łazienki. Nachyliłam się nad sedesem, ale znów nie mogłam nic cofnąć. Nie jadłam, bo wiedziałam, czym to się skończy.
     - Rose...
     - Podczas ciąży to normalne... - obmyłam twarz zimną wodą, uśmiechając się do niej blado.

~*~*~*~

     Z utęsknieniem wyczekiwałem powiadomienia o tym, że lądujemy w Monachium. Przerwa świąteczna ma swoje minusy - brakuje mi części siebie. A z drugiej strony... Brakowało mi też tej jednej osoby. Tak, miałem na myśli Rose.
     Każdy, a szczególnie Mario, z którym siedziałem, widział wszystkie kłębiące się we mnie uczucia

     - Pali się, czy co? - spytał się, wpatrując się we mnie. Wywróciłem oczami i swoją uwagę skupiłem w migającym obrazie w okienku samolotu. Bo się założę, że on tak z Ann nie ma. Tyle, że on się ukryje z tym, a ja... Muszę się nauczyć. Dużo jeszcze przede mną. 

     - Spokojnie, da Ci nadrobić to, że nie było Cię w...u niej tyle czasu. Chyba, że dostała miesiączki, to plany przełożycie na kolejny tydzień.

     - Jezu - jęknąłem, odwracając się do niego przodem. 

     - Nie słyszałem, że zmieniłem wygląd na Jezusa - zaśmiał się ze swojego dowcipu. 

     - Jaki Ty niewyżyty seksualnie jesteś - zignorowałem go, dokańczając swoją wypowiedź. 

     - Odezwał się zaspokojony - fuknął. 

     - Przynajmniej ja na głos nie wygaduję takich rzeczy - wsadziłem sobie słuchawki w uszy i włączyłem muzykę. Ostatnie minuty lotu wróciłem do ignorowania przyjaciela. Trochę przesadził. Tak odrobinę. Ale sporą.

     - Patrz, jak jej szuka - mruknął do Alaby, gdy byliśmy już na lotnisku.
     - Zakochany, co poradzisz.
     Już mnie obgadują, myślą, że ich nie słyszę... Rozglądałem się wkoło, dopóki nie poczułem jak ktoś zasłania mi oczy.
     - Zgadnij, kto to! - usłyszałem kobiecy głos, który wywołał na mojej twarzy uśmiech. Powoli się obróciłem i zamknąłem ją w uścisku. Wtuliła się we mnie. Cholernie mi jej brakowało, a to się ma dopiero zacząć...
     - Chodźmy - szepnąłem jej na ucho. Odwróciłem głowę i kiwnąłem przyjaciołom, którzy dalej zawzięcie plotkowali między sobą. O dziwo, zauważyli, że odchodzimy, w dodatku nam pomachali.
     - Jak Ci minął obóz? - zapytała, przerywając ciszę panującą między nami.
     - Dobrze. Trochę tęskniłem za grą z chłopakami.
     - Oglądałam mecz! - oznajmiła. - I wcale nie piszczałam jak napalona fanka, gdy tylko wszedłeś na boisko.
     - Wcale - zaśmialiśmy się, a ja objąłem ją w talii. Poczułem jak odrobinę zesztywniała. Złapała mnie za tamtą rękę i ścisnęła. Opuściliśmy lotnisko i zajęliśmy miejsce w jej samochodzie, po czym skierowaliśmy się do mojego domu.

Holger też dziwnie zareagował na to, haha XD

także się przygotujcie na to, że sielanka opuści nas na najbliższe tygodnie

Amnesia

Ernst

Sjećaš li me se?